Ծնվել է 1988թ. մայիսի 1-ին ԼՂՀ Շահումյանի շրջանի Վերիշեն գյուղում: Հինգ տարեկան էր, երբ ճանաչեց թուրքին, երբ իմացավ, որ հարեւանը հիմա զինված է, ու ինքը պիտի մոր ուսերի վրայից ուշադիր նայի, որ նա դիմացի սար չհասնի...

Պատերազմում անմահացած հերոսների մասին դժվար է գրել, երբ ինքդ շատ թանկ մարդ ես կորցրել պատերազմում։ Կենդանի հերոսների մասին խոսելն էլ է դժվար, բայց առավել դժվար է նրանց հանդիպելն ու բաց աչքերով զրուցելը։ Մտածում ես՝ հարցադրումներում զգույշ լինել, ցավ չպատճառել, հետն էլ՝ մի քիչ ոգևորել նրանց։

Որդեկորույս մոր խնդրանքը Գյումրու քաղաքային իշխանությանը

22 տարեկան Հայկ Ժամկոչյանը  ծնվել է Նոր Հաճնում։ «Ես եմ» ծրագրի առաջին զինվորներից է։ Ծառայել է Ասկերանում, ապա՝ Խոջալուի զորամասում։ Ողնուղեղային վիրավորում  է ստացել Հադրութում՝ Թութակի բարձունք կոչվող վայրում։ Հայրենիքի պաշտպանի վերականգողական կենտրոնում Հայկը ոչ միայն վերականգնողական բուժում է անցնում, այլև ձեռք է բերում մասնագիտական որոշ  հմտություններ։

Ուրախ և ժպտերես Հայկազ Զավենի Մկրտչյանը ծնվել է Երևանում 2000 թվականի հոկտեմբերի 31-ին։ Ընտանիքի երկրորդ զավակն էր, ունի երկու քույր։ Հենց ավագ քրոջ՝ Արևիկի հետ էլ Հայկազը մի շարք չարաճճիություններ էր կազմակերպում։

Մալինցյան Արսեն Սամվելի․ ծնվել է 1973 թ․ մայիսի 10-ին Գորիսում։ Հիմնական կրթությունը ստացել է Գորիսի թիվ 6 միջնակարգ դպրոցում։ Մասնագիտական կրթությունը ստացել է Գորիսի գյուղատնտեսական տեխնիկումում։

Բժշկական համալսարանում օրեր առաջ բացված պատերազմում զոհված հերոսներին նվիրված հուշատախտակին փակցված է նաև Ստոմատոլոգիական ֆակուլտետի 1-ին կուրսի ուսանող Կարո Հովագիմյանի անունը: Ի տարբերություն մյուս զոհված հերոսների՝ Կարոն Հայաստանում չէր ծնվել:

Արեգ Ազարյանի եւ Հերիքնազ Աղաջանյանի ընտանիքները Սիսիանի շրջանի Մորենի գյուղ են արտագաղթել 1992 թվականին` Շահումյանի շրջանից: 1994-ին Արեգի ծնողները տեղափոխվել են հարեւան` Նժդեհ գյուղ, ապրել, աշխատել, անասուն պահել, մեծացրել 5 զավակներին, որոնք բոլորն էլ ծնվել էին Շահումյանի Վերիշեն գյուղում:

Շահեն Բաբայանը 21 տարեկան է, ծնվել է Արարատի մարզի Եղեգնավան գյուղում։ Զորակոչվել է 2019-ի հունվարի 10-ին։ Ծառայել է Հադրութի շրջանի  «Արա լեռ» կոչվող  տարածքի  զորամասում։  Պատերազմի ժամանակ կռվել է Ջրականում, Մարտունիում։ Մարտունու  շրջանի  Կոլխոզաշեն գյուղի մոտ էլ ԱԹՍ-ի հարվածից կորցրել է երկու ոտքը։

Ելենա Աբրահամյանը ընտանիքով վարձով ապրել է Մարտակերտում: Հիշում է, որ սեպտեմբերի 27-ին, երբ գնացել է աշխատանքի՝ Մարտակերտի պաշտպանականի ճաշարան, տեսել է, որ ճաշարանը գնդակոծված է։ Դրանից հետո Մարտակերտից տեղափոխվել են Ստեփանակերտ, իսկ տղան՝ դիրքեր։